„Idź przeto teraz, oto posyłam cię”

30-01-2017 | Kwadranse Edmundowe

„Idź przeto teraz, oto posyłam cię ” (por. Wj 3,10) – z błogosławionym Edmundem Bojanowskim

Śpiew: „Kochał wszystkich i do serca

Przeglądając korespondencję do  bł. Edmunda Bojanowskiego, w liście  od A. Bronikowskiego z dnia 31.01.1854 roku czytamy: „Optimam partem elegisti (łac. wybrałeś najlepszą cząstkę). Ty cichy i spokojny, w zgodzie ze sobą, mocny i silny Tym, Któremu niezłomnie poślubiłeś życie i służby, idziesz do swojego celu. Bóg cię wspiera na Twojej drodze. Potrzeba mi, wierzaj, wsparcia”.

Wpatrując się w życie błogosławionego Założyciela możemy z łatwością dostrzec, że było ono nieustannym i zawsze wiernym wypełnianiem woli Bożej. Jezus pociągnął go więzami swojej Miłości, a on poszedł za głosem Chrystusowego wołania, bo słyszał w duszy: „Idź przeto teraz, oto posyłam cię… (por. Wj 3,10).

Codzienne, nieustanne wypełnianie woli Bożej przez bł. Edmunda wynikało z jego akceptacji krzyża i trudów życia i było odpowiedzią na głos jego serca. Było także jego dzieleniem się skarbem wiary. Sam zachęcał swoje Siostry do kształtowania w sobie takiej postawy. Pisząc w liście do s. M. Melcer 30.08.1867 roku :„Niech to święte życie serca waszego świeci w całym domowym życiu waszym, niech wypełnianie obowiązków, jakie Bóg wam zleca, praca, nauka, miłosierne uczynki, cierpliwość, miłość siostrzana i miłość ku dziatkom i miłość ku cierpiącym bliźnim, staną się jakoby ciągłą modlitwą i nabożeństwem, a będzie wam dobrze i w tym doczesnym i w przyszłym życiu”.

Pieśń: „Każda dobra dusza”

W „Positio” czytamy: „Bojanowski uważał, że wiara stanowi zasadę codziennego postępowania oraz podstawowy element właściwego i poprawnego wychowania zarówno z punktu widzenia duchowego jak i społecznego”. Błogosławiony Edmund szerzył wiarę i dzielił się nią własnym życiem i przykładem wierności Bogu. Sam uczył katechizmu wychowawczynie ochronek, aby one dalej mogły uczyć dzieci. Rozdawał obrazki, nowenny, litanie, religijne książki itp. Z głęboką wiarą rozdał też ubogim cały swój dobytek.

W Ewangelii św. Mateusza, w kontekście przemienienia na górze Tabor czytamy: „Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «wstańcie, nie lękajcie się»” (Mt 17, 7). Dotknięte łaską Bożą ufajmy Mu zawsze, nie stawiając warunków. Pozwólmy, aby nadzieja przezwyciężała nasze lęki. Zaufanie Bogu oznacza wejście w Jego plany, bez żądania czegokolwiek, a wręcz godząc się na to, żeby Jego zbawienie i Jego pomoc dotarły do nas w sposób przez Niego zamierzony, nieraz odmienny od naszych oczekiwań. Podążajmy ochoczo, z gotowością pełnienia Jego świętej woli. Zawierzmy Mu całkowicie naszą drogę powołania, na wzór naszego Ojca Założyciela. Niech prosta a zarazem głęboka wiara przenika całe nasze życie tak, abyśmy w każdym momencie i w każdej okoliczności były żywymi świadkami takiej właśnie wiary i ożywionej przez nią miłości.

„Idź przeto teraz, oto posyłam cię” (Wj 3,10)

Śpiew: „Każdego Bóg prowadzi inną drogą”

Litania do bł. Edmunda Bojanowskiego

Ucałowanie relikwii bł. Edmunda Bojanowskiego

Oprac. s. M. Izabela Puchała