Historia dębickiej kapliczki

07-09-2016 | Historia Zgromadzenia

KRÓTKA HISTORIA KAPLICZKI
przy Domu Macierzystym Sióstr Służebniczek w Dębicy, ul. Krakowskiej 15.

 

Dnia 7 sierpnia 2011 r., w 140. Rocznicę Śmierci Błogosławionego Edmunda Bojanowskiego została poświęcona odrestaurowana Kapliczka przy Domu Macierzystym Sióstr Służebniczek w Dębicy, ul. Krakowska 15. Kapliczka ta jest miejscem kultu naszego Ojca Założyciela, Bł. Edmunda Bojanowskiego. Przywrócono jej pierwotną polichromię, natomiast w nowo wykonanym ołtarzu umieszczono obraz Bł. Edmunda Bojanowskiego i jego relikwie.
Na jednej ze ścian znajdują się obrazy Fundatorów Karola i Karoliny Raczyńskich. Kapliczka ta jest również pamiątką po Dobrodziejach. W dokumentach Zgromadzenia znajduje się taki zapis: „Hr. Karolina i Karol zapragnęli w swych posiadłościach klucza dębickiego założyć domy zakonne i zwrócili się do m. Elżbiety Szkudłapskiej, przebywającej w Porębie na Śląsku. Na ich życzenie matka przysłała 3 siostry. Zapis znajdujący się w Księdze Dobrodziejów Zgromadzenia wymienia hr. Karola i Karolinę Raczyńskich, jako ofiarodawców dóbr, które stały się podstawą zabezpieczenia materialnego placówki służebniczek w Dębicy, wraz z domem i ogrodem.

 

Według Historii Zgromadzenia dnia 2 VIII 1882 r., w Dębicy rozpoczęły pracę trzy służebniczki zpoznańskiego: s. Maria Filipiak, s. Dorota Biendara i s. Teresa Polowczyk. Przełożoną wspólnoty dębickiej została s. Maria Filipiak, mająca duże doświadczenie. Siostry zamieszkały w skromnym domku, składającym się z jednego pokoju i kuchni. Z osobnego kapitału pozostawionego przez Raczyńskich uposażono kapelana sióstr. Został nim ks. Michał Nalepa, wikary przy kościele parafialnym w Dębicy, mianowany 10 V 1883 r. przez Kurię w Tarnowie. W piśmie ks. proboszcza E. Wolskiego z czerwca 1886 r. znajdujemy następującą informację: W roku założenia ochronki (1882) hr. Karolina kazała dla sióstr i dla dzieci przymurować do ich mieszkania kapliczkę. Ksiądz proboszcz wystosował to pismo do Prezydium Biskupiego w Tarnowie z prośbą o odprawianie Mszy Świętych w kapliczce. Jednocześnie wskazał, że kapliczkę wyposażono zgodnie z przepisami kościelnymi. Był w niej ołtarz, portatil, cyborium oraz „przybory” do odprawiania Mszy św. Siostry nie miały możliwości codziennej adoracji Najświętszego Sakramentu z uwagi na znaczną odległość ochronki od kościoła parafialnego, a także na dużą ilość dzieci, którymi się opiekowały. Dlatego ks. proboszcz popierany przez dziekana ropczyckiego, ks. Kazimierza Buczkowskiego wystarał się o pozwolenie na odprawianie kilku Mszy św. tygodniowo.

 

W piśmie ks. Buczkowskiego znalazła się informacja na temat prowizoryczności ustanowienia fundacji. Można wysnuć wniosek, że mimo upływu prawie 3 lat od otwarcia ochronki sprawy formalne związane z prawnym funkcjonowaniem domu były jeszcze nie do końca załatwione, a co było tego powodem, trudno ustalić. Pismo Ordynariatu Biskupiego z Tarnowa do ks. E. Wolskiego proboszcza w Dębicy, zawierające pozwolenie na odprawianie kilku Mszy św. tygodniowo w kapliczce Sióstr Służebniczek w Dębicy, a także pozwolenie na błogosławieństwo aparatów i innych „utensiliów kościelnych w tym kościółku-kaplicy”, nosi datę 28. VI 1886 r. Wyrażono w nim także życzenie, by kapelan jednocześnie czuwał nad Najświętszym Sakramentem, aby nie był zbezczeszczony.

 

Natomiast w Historii Zgromadzenia w fotografiach znajduje się następujący opis: „Kaplica dł. 8,26m; szer. 5,63; wys. 4,13m. Pierwsza Msza Święta w kaplicy Domu Macierzystego została odprawiona w dniu 27 III 1887. Kilka miesięcy później zezwolenie na przechowywanie w niej Sanctissimum. Długie lata była odprawiana jedna Msza Święta w tygodniu (zwykle w sobotę). Od 25 XI 1911r. Msza św. w kaplicy Domu Macierzystego miała być odprawiana codziennie za wyjątkiem niedziel, uroczystości i świąt całego roku. W tej samej Historii zostały zapisane ciekawe informacje na temat wyposażenia kaplicy: Hr. Raczyńscy zauważyli cześć dla Niepokalanej Matki Boga w Zgromadzeniu i zakupili dla ołtarza wybudowanej siostrom kaplicy statuę Niepokalanej Panny. Sprowadzili ją z Tyrolu w drugiej połowie XIX w. Statua ma wysokość 114cm, rzeźbiona w drewnie. Ze względu na łaski, które ludzie sobie wypraszali przed tą figurą od 1902 r. zaczęto je spisywać. W 1932 r. przeniesiono figurę ze starej kaplicy do nowo wybudowanego kościoła klasztornego w Dębicy – znana jako „łaskami słynąca. Odtąd miejscem modlitwy sióstr służebniczek był kościół klasztorny, a kapliczka stała się miejscem, gdzie przechowywano i modlono się za zmarłe siostry.

 

opr. s. M. Agnieszka Skrzypek